https://ploum.nl/uploads/Artikelen_en_Track_Records_en_expertise/Douane_en_Logistiek/segelbootwartung_17-11-2026.png

Segelbootwartung-arrest zet koers Combinova en Palmstråle voort: de aard van de handeling is beslissend voor het tenietgaan van de douaneschuld ex artikel 124, lid 1, onder k), DWU

17 nov '26

Hoe een defecte Zwitserse zeilboot die enkel voor een reparatie de EU bezocht, ongemerkt ook een hardnekkig probleem in de Nederlandse handhavingspraktijk met betrekking tot “overschrijdingszaken” repareerde

Het arrest van het Gerecht van 21 oktober 2026 in de zaak Segelbootwartung (T-383/25) gaat over een Zwitserse zeilboot die zonder aanbrenging de EU-grens met Duitsland overstak – een ogenschijnlijk eenvoudige casus. Maar de tweede prejudiciële vraag die het Bundesfinanzhof het Gerecht stelde, raakt de kern van een geschil dat in de Nederlandse douanepraktijk al jaren voor grote onrust zorgt: gaat de douaneschuld die ontstaat door niet-naleving op grond van artikel 79 Douanewetboek van de Unie (DWU) teniet op grond van artikel 124, lid 1, onder k), DWU wanneer de belanghebbende niet over een (toereikende) vergunning voor een bijzondere regeling beschikte? Dit is een van de kernvragen die in de Nederlandse “overschrijdingszaken”, waarin een vergunning actieve veredeling (AV), een entrepotvergunning of een vergunning tijdelijke invoer de daadwerkelijk onder de regeling geplaatste hoeveelheid of waarde niet (meer) dekt, de Douane en vergunninghouders al jaren verdeeld houdt. Het arrest biedt, voortbouwend op de eerdere Luxemburgse arresten Combinova en Palmstråle, een antwoord dat haaks staat op de positie die de Nederlandse Douane in de discussie tot nu toe heeft ingenomen en verdedigd. Jikke Biermasz en Arjan Wolkers gaan in op het arrest.

De vraag die het Gerecht moest beantwoorden

De verwijzende rechter, het Bundesfinanzhof, had een feitelijk overzichtelijk vertrekpunt: een niet-Uniegoed wordt niet onder de regeling actieve veredeling geplaatst (er was simpelweg geen enkele vergunning aangevraagd), ondergaat vervolgens onderhouds- en reparatiewerkzaamheden, en verlaat daarna weer het douanegebied van de Unie. Is er dan ruimte voor tenietgaan van de douaneschuld op grond van artikel 124, lid 1, onder k), DWU, of staat het ontbreken van iedere vergunning daaraan per definitie in de weg, omdat de goederen zich “nooit onder de regeling actieve veredeling hebben bevonden” en de veredelingshandelingen dus automatisch “gebruik” in de zin van die bepaling opleveren? Het Gerecht beantwoordt die vraag in de kern ontkennend: het enkele feit dat veredelings-handelingen niet formeel zijn vergund in het kader van de regeling actieve veredeling staat op zichzelf niet in de weg aan het tenietgaan van de douaneschuld, wanneer die handelingen naar hun aard in het kader van die regeling hadden kunnen worden toegestaan (punten 65-66 en 72 van het arrest).

Om de reikwijdte van dat oordeel goed te kunnen doorgronden, moet eerst worden stilgestaan bij het normatieve kader alsook bij een tweetal eerdere arresten van het Hof van Justitie waarop het Gerecht expliciet voortbouwt.

Artikel 79 en artikel 124, lid 1, onder k), DWU: vereisten en ratio

Voordat de rechtspraak in beeld komt, verdient de wettekst zelf aandacht. Artikel 79, lid 1, DWU bepaalt dat ten aanzien van aan invoerrechten onderworpen goederen een douaneschuld bij invoer ontstaat door niet-naleving van, onder:

a) een van de bij de douanewetgeving vastgestelde verplichtingen betreffende het binnenbrengen van niet-Uniegoederen in het douanegebied van de Unie, de onttrekking van dergelijke goederen aan douanetoezicht, of het verkeer, de veredeling, de opslag, de tijdelijke opslag, de tijdelijke invoer of de verwijdering van dergelijke goederen binnen dat douanegebied,

b) […] en onder

c) een van de voorwaarden voor plaatsing van niet-Uniegoederen onder een douaneregeling.

Artikel 79 is daarmee bewust generiek geformuleerd: het ziet op elke vorm van niet-naleving ten aanzien van de bijzondere regelingen, of het nu gaat om het volledig ontbreken van een vergunning, het overschrijden van een vergunde hoeveelheid, of een zuiver administratief verzuim ná een geldige plaatsing.

Tegenover dat ruime bereik van artikel 79 DWU staat artikel 124, lid 1, onder k), DWU, dat in een correctiemechanisme voorziet. Laatstgenoemde bepaling stelt drie cumulatieve voorwaarden:

  1. de douaneschuld moet zijn ontstaan op grond van artikel 79 DWU (dus door niet-naleving);
  2. ten genoegen van de douaneautoriteiten moet zijn aangetoond dat de goederen niet zijn gebruikt of verbruikt in de EU, en
  3. de goederen moeten het douanegebied van de Unie hebben verlaten.

Artikel 124, lid 6, DWU zet daar één uitzondering tegenover: de schuld gaat niet teniet ten aanzien van degene die heeft getracht bedrog te plegen.

De ratio van dit stelsel ligt in overweging 38 van het DWU, die als uitgangspunt neemt dat rekening moet worden gehouden met de goede trouw van de betrokkene wanneer door niet-naleving van de douanewetgeving een douaneschuld is ontstaan, en dat de gevolgen van onzorgvuldigheid van de schuldenaar zo veel mogelijk moeten worden beperkt.

Artikel 124, lid 1, onder k), DWU is dus geen zelfstandige correctiegrond die los van artikel 79 DWU bestaat, maar juist een mechanisme dat verondersteld wordt te worden toegepast nadat en omdat artikel 79 DWU al heeft toegeslagen: zij veronderstelt per definitie een voorafgaand verzuim (een douaneschuld door niet-naleving) en biedt daarvoor, bij afwezigheid van bedrog, een uitweg.

De ratio daarachter is eenvoudig: wanneer goederen de Unie zonder gebruik of verbruik weer hebben verlaten, ontbreekt de rechtvaardiging om daarover invoerrechten te heffen, ook al is de douaneschuld door een formeel verzuim ontstaan.

Combinova: “gebruik” is niet elk gebruik

In de zaak Combinova (C-476/19) had de Zweedse douane een douaneschuld vastgesteld omdat de aanzuiveringsafrekening voor een onder actieve veredeling geplaatste partij goederen te laat was ingediend, waardoor op grond van artikel 79 DWU een douaneschuld ontstond voor het geheel van de aan te zuiveren goederen - ook voor het deel dat al correct was wederuitgevoerd. De vraag was of die douaneschuld kon tenietgaan op grond van artikel 124, lid 1, onder k), DWU, of dat de omstandigheid dat de goederen tijdens hun verblijf in de Unie waren veredeld, al meebracht dat zij “gebruikt” waren in de zin van die bepaling. Het Hof van Justitie koos voor een beperkte lezing en oordeelde dat het begrip “gebruikte goederen” ziet niet op ieder feitelijk gebruik, maar uitsluitend op gebruik dat verder gaat dan de veredelingen waarvoor de douaneautoriteiten een vergunning hebben verleend. Het Hof motiveerde dit met een beroep op overweging 38 van het DWU en de samenhang met artikel 124, lid 6, DWU: de bepaling moet het mogelijk maken de douaneschuld te laten tenietgaan wanneer er geen poging tot bedrog is en weliswaar bepaalde voorwaarden niet zijn nageleefd, maar vaststaat dat de goederen niet zijn gebruikt op een manier die het opleggen van douanerechten rechtvaardigt.

Cruciaal is bovendien de vaststelling dat artikel 124, lid 1, onder k), DWU “gelet op de verwijzing in deze bepaling naar artikel 79 van dat wetboek, een bepaling [vormt] die van toepassing is op alle douaneregelingen van dat wetboek.” Die vaststelling steunt op een nuttige-werking-redenering die het Hof van Justitie in Combinova expliciet voor de regeling actieve veredeling heeft gegeven: zou het begrip “gebruik” ook het gebruik omvatten dat in overeenstemming is met de vergunde veredelingshandelingen, dan zou het in het kader van die regeling bij voorbaat zijn uitgesloten dat een op grond van artikel 79 DWU ontstane douaneschuld ooit op grond van artikel 124, lid 1, onder k), DWU teniet kan gaan,  wat in strijd zou zijn met het doel van laatstgenoemde bepaling. Met andere woorden: een uitlegging die op voorhand - enkel op basis van de aard van de regeling waaronder de schuld is ontstaan - de toepassing van artikel 124, lid 1, onder k), DWU uitsluit, zou de bepaling van haar betekenis ontdoen, juist omdat zij nooit toegepast zou kunnen worden in de regeling waarop zij volgens haar eigen bewoording (de verwijzing naar artikel 79 DWU) is bedoeld te zien.

Deze redenering, geformuleerd voor het specifieke geval van de regeling actieve veredeling, is naar haar aard van algemene strekking: zij verklaart tegelijk waarom het Hof in punt 37 tot de algemene conclusie komt dat artikel 124, lid 1, onder k), DWU op alle douaneregelingen van het wetboek van toepassing is en vormt zo, zoals hierna toegelicht, naar onze mening een solide basis voor de doortrekking naar andere regelingen waarbij goederen veelal ongebruikt de EU verlaten, zoals bij met name de regelingen douane-entrepot en tijdelijke invoer.

Belangrijk is wel dat Combinova zag op een situatie waarin de goederen rechtsgeldig onder de regeling actieve veredeling waren geplaatst, en de douaneschuld ontstond door een zuiver formeel verzuim ‘nalaten’ (de te late aanzuiveringsafrekening). Logischerwijs beperkte het arrest zich dan ook nog tot die casuspositie. Het Hof sprak zich nog niet uit over de situatie waarin er van meet af aan of vanaf enig moment geen (toereikende) vergunning voor de regeling bestond. Hoewel uit Combinova in principe ook al kon worden afgeleid hoe het Hof zou oordelen over laatstgenoemde situatie, was dat nog geen expliciet uitgemaakte zaak. En precies op dat punt is in Nederland een eigen - en voor belastingplichtigen ongunstige - lezing ontstaan. De Nederlandse Douane stelde in de praktijk dat de Combinova redenering niet kon worden doorgetrokken naar situaties waarin er geen voorafgaande of geen toereikende vergunning (meer) was omdat zij van mening was dat de goederen daarmee nooit onder de regeling waren geplaatst en derhalve hoe dan ook ‘gebruikt’ waren zodat artikel 124, lid 1, onder k), DWU niet van toepassing zou zijn.

Palmstråle: goede trouw als sleutel tot de nuttige werking

Het Palmstråle arrest (zaak C-125/24) voegde een tweede, structureel argument toe. In die zaak was een douaneschuld op grond van artikel 79 DWU ontstaan doordat paarden bij wederinvoer niet bij de douane waren aangebracht en niet voor het vrije verkeer waren aangegeven, zodat (zuiver formeel) niet was voldaan aan de voorwaarden van artikel 203 DWU voor terugkerende goederen. Het Hof oordeelde dat artikel 86, lid 6, DWU, dat de vrijstelling van artikel 203 DWU mede van toepassing verklaart wanneer een douaneschuld op grond van artikel 79 DWU ontstaat, grotendeels haar nuttige werking zou verliezen als zij niet zou gelden in gevallen waarin nu juist de formele voorwaarden niet zijn vervuld – want de toepassing van artikel 79, lid 1, onder a), DWU veronderstelt per definitie dat zulke voorwaarden zijn geschonden. Ook hier was overweging 38 DWU (goede trouw, beperking van de gevolgen van onzorgvuldigheid) de dragende gedachte. Het Hof concludeerde dat formele verzuimen – mits geen poging tot bedrog – niet in de weg staan aan de werking van artikel 86, lid 6, DWU, ook niet wanneer die verzuimen juist de reden zijn waarom de douaneschuld is ontstaan.

Segelbootwartung zet de zeilen bij

Het Gerecht combineert deze twee lijnen en verduidelijkt daarmee een vraag die Combinova en Palmstråle nog onbeantwoord lieten. Waar Combinova zich beperkte tot de situatie van een bestaande AV-vergunning die door een na de plaatsing opgetreden verzuim werd geschonden, redeneert het Gerecht in Segelbootwartung dat de omstandigheid dat de formele vereisten van het douanewetboek niet zijn nageleefd, op zichzelf niet in de weg kan staan aan de toepassing van bepalingen die juist bedoeld zijn om de gevolgen van zulke niet-naleving te verzachten met expliciete verwijzing naar Palmstråle (punt 64 van het arrest). En vervolgens trekt het Gerecht die gedachte door naar precies het geval dat in Combinova onbeantwoord bleef: het geheel ontbreken van een vergunning. Werkzaamheden die op zichzelf geen douaneschuld zouden hebben doen ontstaan omdat zij binnen het bereik van artikel 256 DWU (d.w.z. actieve veredeling) hadden kunnen worden toegestaan, kunnen niet worden aangemerkt als “gebruik” in de zin van artikel 124, lid 1, onder k), DWU, “ook al is er geen formele vergunning voor deze werkzaamheden verleend in het kader van die regeling” (punt 66 van het arrest, onder verwijzing naar Combinova). Het Gerecht formuleert daarbij zelf de doorslaggevende overweging: artikel 124, lid 1, onder k), DWU zou grotendeels zijn nuttige werking verliezen indien het aldus zou worden uitgelegd dat het niet van toepassing is wanneer de goederen niet onder de regeling actieve veredeling zijn geplaatst (punt 64, naar analogie van Palmstråle, punt 33).

Het onderscheid dat in de Nederlandse praktijk tot nu toe werd gemaakt tussen enerzijds een (formeel) verzuim binnen een bestaande vergunning (Combinova) en anderzijds het geheel ontbreken van een (toereikende) vergunning wordt door het Gerecht dus niet overgenomen. Beslissend is niet of de goederen zich formeel onder de regeling bevonden, maar of de verrichte handelingen materieel het karakter hadden van veredeling die, mits aangevraagd, voor een vergunning in aanmerking had kunnen komen (punten 67-69 van het arrest). Daarbij wijst het Gerecht er bovendien op dat de rechter bij die toetsing ook rekening moet houden met de mogelijkheid van een vergunning met terugwerkende kracht op grond van artikel 211, lid 2, DWU, en – voor buiten de Unie gevestigde personen – de bijzondere voorziening van artikel 161 van de Gedelegeerde Verordening 2015/2446 (punten 70-71).

De Nederlandse overschrijdingsleer onder druk

Deze precisering raakt de Nederlandse praktijk niet zijdelings, maar frontaal. De overschrijdingsproblematiek speelt zich in essentie steeds op dezelfde manier af: een vergunninghouder beschikt over een vergunning AV (of bijvoorbeeld tijdelijke invoer) waarin een maximale hoeveelheid of waarde is vermeld, en brengt - vaak onbedoeld, door administratieve onnauwkeurigheid of groei van de bedrijfsactiviteiten - meer goederen onder die regeling dan de vergunning toestaat. Bij een controle stelt de Douane dat voor het overschreden deel niet is voldaan aan een voorwaarde voor plaatsing onder de regeling, te weten het hebben van een toereikende vergunning, zodat op grond van artikel 79, lid 1, onder c), DWU een douaneschuld ontstaat. Tot zover is dat, mede gezien de strikte uitlegging die het Hof van Justitie in de zaak Döhler Neuenkirchen (C-262/10) aan de verplichtingen van vergunninghouders geeft, geen verrassing.

Het probleem ontstaat bij de vervolgvraag: gaat die douaneschuld teniet op grond van artikel 124, lid 1, onder k), DWU wanneer de goederen, na de (niet-vergunde) veredeling, alsnog zijn wederuitgevoerd? De conclusie van Advocaat-Generaal Ettema in de bij de Hoge Raad aanhangige groentezadenzaak brengt het dilemma scherp in beeld (ECLI:NL:PHR:2024:1288). De zaak betrof een vergunninghouder die met een vergunning AV een grotere hoeveelheid groentezaden onder de regeling had geplaatst dan de vergunning toestond; het gerechtshof Amsterdam had geoordeeld dat voor het overschreden deel een douaneschuld was ontstaan, en dat die schuld niet op grond van artikel 124, lid 1, onder k), DWU kon tenietgaan, omdat de goederen “zich ten tijde van de veredeling niet onder de regeling actieve veredeling bevonden”, zodat de veredeling “onmiskenbaar” gebruik in de zin van die bepaling opleverde. De Staatssecretaris verdedigde dit oordeel in cassatie met precies het argument dat het Gerecht in Segelbootwartung nu verwerpt: Combinova zou niet van toepassing zijn omdat het daar ging om een “onjuiste beëindiging” van een regeling waaronder de goederen wél rechtsgeldig waren geplaatst, terwijl de overschrijdingszaken zien op goederen die nooit rechtsgeldig onder de regeling zouden zijn gebracht.

De Advocaat-Generaal zelf twijfelde aan de juistheid van die lezing en meende dat het “niet buiten redelijke twijfel” was of veredelingshandelingen zonder (toereikende) vergunning als “gebruik” in de zin van artikel 124, lid 1, onder k), DWU moeten worden aangemerkt, en gaf de Hoge Raad in overweging hierover een prejudiciële vraag te stellen aan het Hof van Justitie.

Diezelfde onzekerheid keert terug in een recente uitspraak van de rechtbank Noord-Holland over een overschrijding van de vergunde douanewaarde bij de invoer van ethylalcohol onder een AV-vergunning, waarin de rechtbank weliswaar het beroep op artikel 124, lid 1, onder h), DWU (en de in artikel 103, onder b, van de gedelegeerde verordening DWU opgenomen tenietgaansgrond) afwees, maar zich niet hoefde uit te laten over artikel 124, lid 1, onder k), DWU, en waarin bovendien expliciet wordt vastgesteld dat de douane de problematiek van hoeveelheids- en waarde-overschrijdingen zelf als een “knelpunt” heeft erkend en vergunninghouders daarvoor bij brief van 1 oktober 2024 extra heeft gewaarschuwd.

Segelbootwartung geeft op die onbeantwoorde vraag nu een helder antwoord, en dat antwoord gaat tegen de door het gerechtshof en de Staatssecretaris verdedigde lijn in. Het onderscheid dat de Staatssecretaris maakte - wel of niet rechtsgeldig onder de regeling geplaatst - is precies het criterium dat het Gerecht in punt 65 en 66 van het arrest verwerpt: beslissend is niet de formele status van de plaatsing, maar of de verrichte handeling naar haar aard binnen het bereik van de regeling actieve veredeling had kunnen vallen. Toegepast op de groentezadenzaak betekent dit dat de omstandigheid dat de overschrijdende hoeveelheid formeel nooit onder de vergunning viel, niet beslissend is; relevant is of het schonen, kalibreren, coaten, ontsmetten en verpakken van die zaden - activiteiten die geheel overeenkomen met de in de vergunning zelf omschreven veredelingshandelingen - naar hun aard onder artikel 256 DWU hadden kunnen worden toegestaan, en of (eventueel met terugwerkende kracht op grond van artikel 211, lid 2, DWU) alsnog een toereikende vergunning had kunnen worden verleend.

Doortrekking naar entrepot en tijdelijke invoer

De reikwijdte van deze redenering is overigens niet beperkt tot actieve veredeling. Het Hof van Justitie heeft in Combinova zelf al vastgesteld dat artikel 124, lid 1, onder k), DWU, gelet op de verwijzing naar artikel 79 DWU, een bepaling is “die van toepassing is op alle douaneregelingen van dat wetboek.” Artikel 79, lid 1, onder a), DWU noemt naast veredeling ook expliciet de opslag, de tijdelijke opslag en de tijdelijke invoer als regelingen waarvan niet-naleving een douaneschuld kan doen ontstaan. Er is geen enkele reden om aan te nemen dat de in Segelbootwartung gehanteerde redenering - dat het ontbreken van een formele (toereikende) vergunning op zichzelf niet bepalend is voor de vraag of goederen “gebruikt” zijn, maar dat de materiële aard van de handeling beslissend is - zich tot actieve veredeling beperkt. Ook bij onregelmatigheden in het kader van opslag in een douane-entrepot of een hoeveelheids- of waarde-overschrijding in het kader van tijdelijke invoer (bijvoorbeeld meer tentoonstellen dan is toegestaan) geldt dat de douaneschuld weliswaar op grond van artikel 79 DWU ontstaat door het ontbreken van een toereikende vergunning voor het overschreden deel of andere onregelmatigheden, maar dat dit niet automatisch betekent dat de goederen zijn “gebruikt” in de zin van artikel 124, lid 1, onder k), DWU wanneer de opslag of het gebruik naar haar aard binnen de grenzen van de desbetreffende regeling had kunnen worden toegestaan en de goederen vervolgens zonder daadwerkelijk ander gebruik het douanegebied hebben verlaten. Juist na douane-entrepot en tijdelijke invoer verlaten niet-Uniegoederen veelal de EU weer. En voor douane-entrepot geldt uit de aard van de regeling dat er niets met de goederen mag worden gedaan op de handelingen die binnen de entrepotregeling zijn toegestaan na. 

Erkende onbillijkheid en de aangekondigde hervorming

Dat de huidige stand van de Nederlandse handhavingspraktijk en lagere rechtspraak als onbillijk wordt ervaren, is overigens niet alleen een academische constatering. De douane heeft de overschrijdingsproblematiek zelf als knelpunt erkend en vergunninghouders bij brief gewaarschuwd, en de EU-wetgever heeft die onbillijkheid inmiddels ook zelf erkend: in het nieuwe Douanewetboek van de Unie is in artikel 223, lid 1, onder l, nDWU nog  een specifieke tenietgaansgrond opgenomen voor de douaneschuld die is ontstaan doordat “de in een vergunning voor een bijzondere regeling vermelde hoeveelheid of waarde van goederen werd overschreden”, wanneer aan de daarvoor gestelde voorwaarden is voldaan. Die aankomende bepaling bevestigt in wezen de lezing die het Gerecht in Segelbootwartung langs de band van artikel 124, lid 1, onder k), DWU al was bereikt: de wetgever zag kennelijk zelf de noodzaak om buiten twijfel te stellen dat een overschrijding van de vergunde hoeveelheid of waarde niet behoeft te leiden tot een onherroepelijke douaneschuld wanneer de betrokken goederen het douanegebied van de Unie zonder ander gebruik hebben verlaten.

Praktische betekenis

Er werd in de zaak die de aanleiding gaf tot het arrest van het Gerecht een kielmidzwaard teruggeplaatst en een katalysator vervangen. Maar de echte ‘reparatie’ vond niet op de scheepswerf plaats, maar in de interpretatie van artikel 124, lid 1, onder k), DWU. Het Gerecht heeft een aanname rechtgezet die de Nederlandse douanepraktijk in overschrijdingszaken al jaren in de greep hield.

Voor de lopende en toekomstige overschrijdingszaken is de praktische consequentie van Segelbootwartung aanzienlijk. Vergunninghouders die worden of zijn geconfronteerd met een uitnodiging tot betaling voor het overschreden deel van een vergunning voor een bijzondere regeling, kunnen zich er niet langer van laten weerhouden om een beroep op artikel 124, lid 1, onder k), DWU te doen met het argument dat de overschreden goederen “nooit onder de regeling zijn geplaatst”. Beslissend is of de verrichte handeling (veredeling, tentoonstellen et cetera) naar haar materiële aard binnen de grenzen van de betrokken regeling had kunnen worden toegestaan – waarbij, blijkens de punten 67 tot en met 71 van het arrest, ook moet worden onderzocht of alsnog, zo nodig met terugwerkende kracht op grond van artikel 211, lid 2, DWU, aan de voorwaarden voor een (aangevulde) vergunning werd voldaan – en of de goederen nadien zonder ander gebruik het douanegebied van de Unie hebben verlaten, zonder dat sprake is van een poging tot bedrog in de zin van artikel 124, lid 6, DWU. Voor bezwaar- en beroepsprocedures die zich nog in de bezwaarfase of in eerste aanleg bevinden, verdient het aanbeveling dit arrest uitdrukkelijk in de argumentatie te betrekken.

De kern van de zaak laat zich als volgt samenvatten. Artikel 79 DWU laat een douaneschuld ontstaan door niet-naleving, in welke vorm ook – ontbrekende aanbrenging, late aanzuivering of ontbrekende (toereikende) vergunning maken in dat opzicht geen verschil. Artikel 124, lid 1, onder k), DWU, uitgelegd in het licht van overweging 38 DWU en de arresten Combinova en Palmstråle, beoogt nu juist de gevolgen van zulke niet-naleving te verzachten wanneer de onderliggende handeling, ware zij wel volgens het boekje verlopen, geen douaneschuld zou hebben gerechtvaardigd. Segelbootwartung bevestigt dat die gedachte zich niet beperkt tot formele verzuimen binnen een bestaande, toereikende vergunning, maar zich ook uitstrekt tot de situatie waarin elke (toereikende) vergunning ontbrak en daarmee wordt een belangrijk deel van de grond onder de aanpak van de Nederlandse Douane van overschrijdingszaken, zoals die door het gerechtshof in de groentezadenzaak werd verdedigd, weggeslagen.

Douanepraktijk van Ploum

De overschrijdingsproblematiek staat niet op zichzelf: binnen de douane- en internationale handelspraktijk van Ploum begeleiden wij diverse vergunninghouders die worden geconfronteerd met uitnodigingen tot betaling voor overschrijdingen van vergunningen actieve veredeling, bijzondere bestemming, entrepot of tijdelijke invoer, zowel in bezwaar- en beroepsprocedures als in het vooroverleg met de Douane over herstel en aanvulling van vergunningen. De uitspraak in Segelbootwartung, gelezen in samenhang met Combinova en Palmstråle, biedt naar onze indruk een nieuw en krachtig argument in die procedures, en wij volgen de verdere ontwikkeling van dit leerstuk op de voet. Mocht u vragen hebben dan kunt u contact zoeken met Jikke Biermasz of Arjan Wolkers.

Contact

Advocaat, Partner

Jikke Biermasz

Expertises:  Douanerecht, Transportrecht, Verzekerings- en Aansprakelijkheidsrecht, Voedsel- en Warenpraktijk, Haven en Douane, Food, Transport en Logistiek, Douane en Internationale Handel, Internationale Sancties en Exportcontrole , E-commerce,

Senior medewerker

Arjan Wolkers

Expertises:  Douanerecht, Haven en Douane, Transport en Logistiek, Douane en Internationale Handel,

Deel dit artikel

Blijf op de hoogte

Klik op het plusje en schrijf je in voor updates over dit onderwerp.

Met uw inschrijving blijft u op de hoogte van de laatste juridische ontwikkelingen op dit gebied. Vul hieronder uw gegevens in om per e-mail op te hoogte te blijven.

Persoonlijke gegevens

 

Bedrijfsgegevens

Meer informatie over hoe we uw persoons­gegevens gebruiken, kunt u lezen in onze privacyverklaring. U kunt uw voorkeuren altijd wijzigen via de link ‘Profiel wijzigen' of u afmelden via de link ‘Afmelden'. Deze links vindt u onderaan ieder bericht dat u van Ploum ontvangt.

* Verplicht in te vullen velden.

Geïnteresseerd in

Persoonlijke gegevens

 

Bedrijfsgegevens

Meer informatie over hoe we uw persoons­gegevens gebruiken, kunt u lezen in onze privacyverklaring. U kunt uw voorkeuren altijd wijzigen via de link ‘Profiel wijzigen' of u afmelden via de link ‘Afmelden'. Deze links vindt u onderaan ieder bericht dat u van Ploum ontvangt.

* Verplicht in te vullen velden.

Geïnteresseerd in

Account aanmaken

Haal alles uit Ploum.nl. Binnen een minuut geregeld.

Ik heb al een account

Voordelen Mijn Ploum

  • Volgen wat u interessant vindt
  • Krijg aanbevelingen op basis van uw interesses

*Verplicht in te vullen velden.

Ik heb al een account

Voordelen Mijn Ploum

Volgen wat u interessant vindt

Krijg aanbevelingen op basis van uw interesses

{phrase:advantage_3}

{phrase:advantage_4}


Waarom vragen we uw naam?

We vragen u om uw voor- en achternaam zodat wij die kunnen gebruiken als u zich bijvoorbeeld inschrijft op een Ploum Kennisevent.

Wachtwoord

Er wordt automatisch een wachtwoord voor u aangemaakt. Zodra uw account is aangemaakt ontvangt u dit wachtwoord in een welkomstmail. U kunt er direct mee inloggen. Dit wachtwoord kunt u indien gewenst ook zelf aanpassen via de wachtwoord vergeten functie.